Claro que no, no está nada bien hacer el mismo regalo a dos mujeres. Por supuesto, mucho menos simultáneamente, claro, claro. No es el caso, tampoco una excusa. Lo digo, porque traigo aquí, que no un regalo, un poema dedicado a la primera mujer que amé, con mayúsculas y negrilla, hace más de veinte años, un mundo. Suyo es, en aquel momento, y mientras ardía la llama. Fue también la primera de dos, que me hizo llorar. Por ser como soy, como era, ingenuo, pazguato, infantil, poeta. Después de un tiempo, volvió, es cierto, pero eso es otra historia. Hoy, como al árbol viejo, a ese poema le brotan nuevas hojas, parece vivo, pero con sangre nueva, distinta. En medio, muchas, muchas experiencias, esta vez sin lágrimas, la huída antes del dolor, como premisa, o, simplemente, la experiencia y satisfacción, personal o mutuas, tantas veces.
Ahora, sentado en el camino, más andado que por andar, sin esa necesidad, ya apagada, saciada, de autosatisfacerme, confirmarme y consumirme en otros cuerpos, descanso, sin buscar nada, sin pedir nada, como el viejo pescador. Quién sabe si, aquí sentado, adormecido al sol que diariamente miro, me mira, recibiré un beso, una mano, una mirada, abrazo, un beso en la frente, un vente conmigo, un, al menos, aquí estoy, puedes contar conmigo, o no. Aunque pueda que desde fuera pueda parecerlo, no lo busco, nada pido, menos un amor que no sea libre, desinteresado, maduro, sincero. Dos veces han sido muchas en la vida para llorar por amor, la ilusión es una llama que se esvanece con las lágrimas.
Tiñan sido moito máis altas
as metas que tiña pensado acadar contigo,
non pudo ser.
Quíxente ter por dona dos meus sonos,
non pudo ser.
Quixente ter por fada no meu camiño,
non pudo ser.
Quíxente ter,
quíxente.
Non pudo ser.
Ou algo así era, amor frustrado adolescente, ou por adolescente.
2 comentarios:
Luchar por tu amor propio? O luchar por un amor? Quedarse en el medio mirando desde la ventana no te dará la respuesta que necesitas. Sólo te destruirá! Sal y busca su mirada.
http://www.youtube.com/watch?v=fiz7-MkQpO8
Están as nubes chorando
Por un amor que morreu
Están as ruas molladas
De tanto como chovéu
Lela, Lela
Lelina por quen eu morro
Quero mirarme
Nas meninas dos teus ollos
Non me deixes
E ten compasión de min
Sen ti non podo
Sen ti non podo vtvir
Dame alento das tuas palabras
Dame celme do teu corazón
Dame lume das tuas miradas
Dame vida co teu dulce amor
¿Amor propio? "No estoy enamorada de ti" (multiplíquese por 3, y mirándome a la cara, creo que todas), y "Siento que esto se ha acabado, como el vencimiento de una imposición de plazo fijo" (multiplíquese por 2, por teléfono)
El non me deixes de Lela era el Ne me quitte pas, por adelantado, mi/nuestra banda sonora.
Sí, choran as rúas por un amor que morreu, pero non é o meu.
¿Autodestrucción? Al menos, sólo mía también, el mal menor.
"Me pasará, sé que me pasará, es algo que sólo existió en mi imaginación", para qué buscarla, nuestro pacto era otro, sabe donde estoy. No, no es amor propio, ni mucho menos orgullo, es no engañarla nunca, necesita escoger su futuro ella misma. Sencillez, era el post.
Publicar un comentario