Gurús, con dinero público, hay que ser honestos.
En La Voz de Galicia de este domingo coinciden dos noticias:
- En Galicia hay más museos que salas de cine.
- "La cultura es cosa de mayores", resumen del demoledor informe "Ocio e hábitos culturais dos galegos", redactado por el Consello da Cultura Galego.
Si a eso unimos el dato que Ourense es una de las capitales donde menos se va al cine, cabría preguntar: ¿Es que los ourensanos vamos más a museos o a otras ofertas culturales que al cine?
Venga, no vamos a ofender a la razón.
Me alío con el polifacético y siempre lúcido aunque algo sobractuado e histriónico Camilo Franco -que dure-, y su comentario: "Musealización e derrota. Hai outro dato ben chamativo nese mapa deitado sobre a fotografía de Google. En Galicia hai máis museos que salas de cine. Habería que coñecer ben a que lóxica corresponde esta situación porque a diferenza é abrumadora. Moitos museos e poucos cines. Incluso a lóxica do mercado contradí esta situación porque a xente segue indo máis ao cine do que lle acorda pasar por un museo por máis que as cifras de espectadores baixen: nos museos nunca subiron. Non parece lóxico pensar que entre as preferencias dos galegos estea ir creando museos como se fosen bares, pero é posible que a acción institucional dos últimos vinte anos favorecese esta circunstancia. É un síntoma que teriamos que ir atallando porque nunca foi o museo unha maneira de dar resposta ás necesidades culturais. No futuro, menos. Será por iso que hai galegos que se inquedan moito cando escoitan que os museos comezan a pertencer ao pasado."
Y con el honesto donde los haya Benito Losada, de profesión y vocación promotor cultural, y no sólo desde la Dirección da Casa da Xuventude: "O acerto está en programar actividades que interesen aos que acoden e non aos que organizan".
Y digo: menos Monte Gaias, menos museos sin garantías de éxito -o sea, participación e integración en la sociedad, como el ejemplo del MUSAC, y nunca como los onerosos Centro Cultural Simeón-récord de porteros-, Pazo de Vilamarín o Museo Municipal, refugio de musarañas-. Y más actividad y promoción cultural desde la base, aunque políticamente no "venda", no sea rentable a corto plazo (Un aplauso a una política atípica, la infatigable Ana Garrido, por su gestión).
Opinar es gratis, pero el dinero público es de todos, y no están los tiempos para tirarlo. Seamos honestos y consecuentes, no miremos nuestro ombligo y trabajemos entre todos para conseguir no lo que más nos pueda interesar, sino lo más rentable para esta ciudad, viva, Ourense, no necesitada de gurús, sí de mecenas.Museos en Ourense...no more, please
(Viñeta de Forges, en El País, 4/04/2009)
5 comentarios:
Desde que cerraron los "Novocines" de la Calle Dr. Fleming, la vida cinematográfica de Orense ya no es la misma (allí pude ver "Vicio de Familia", magnífica descripción de la vida italiana de provincias en los años 70)
filomeno!!! welcome at home
vuelves, como el anuncio del turrón, por navidad, digo por semana santa?
de cine italiano, entre sofía loren y monica belluci, no sabría escoger...pero entre Vicio de Familia y Caro Diario, del monstruo Moretti, no tengo dudas...
Un saludo
¿Nieves Navarros, digo, Susan Scott, quizás?
¿Te gustó la peli o sólo ella?
Como le decía el oso al cazador frustrado... tú no vienes a cazar
Publicar un comentario