jueves, 20 de mayo de 2010

Mix croquetax

:: jose damiao (by momentos)

' numa noite um rapaz encontrou uma rapariga sentada num banco do Camões. chorava com um telemóvel nas mãos. a partir daí o objectivo daquele rapaz era fazê-la rir a qualquer custo. tropeçou, foi contra postes, recitou sketches dos Monty Pythons, até que por fim conseguiu arrancar-lhe um sorriso:
- fazes-me rir!, disse ela.

se num dia riu, noutro despiu. a vida corria bem entre risos e cumplicidades. foi então que uma vez, esse rapaz, acordou na sua cama e a rapariga não estava lá. em cima da mesma cabeceira estava um papel que dizia: tu fizeste-me rir, mas ele faz-me chorar..

'' nuno markl, in "A Bela e o Paparazzo". soap opera time.

Publicidad-I: Lo que te encuentras cada mañana desaparecerá



:: Aldous Huxley
Quizá la más grande lección de la historia es que nadie aprendió las
lecciones de la historia.


:: Baruch Spinoza
El amor es un gozo, acompañado de la idea de una causa exterior. El
amor no es la espera, la carencia, un más allá jamás alcanzado. Es más
bien lo opuesto: la plenitud del ser que se experimenta por la pura
constatación de que el otro existe. Así son las parejas felices. En la
pasión devoradora, el otro te falta incluso cuando está ahí. En el
amor verdadero, el otro no te falta en absoluto, incluso aunque esté
ausente. En realidad, nunca está verdaderamente ausente de tí. Eso es
precisamente lo que se denomina amor.

:: Carl Jung
El encuentro de dos personalidades es como el contacto de dos
sustancias químicas: si hay alguna reacción, ambas se transforman.

Lo siento (más música de llereno, digo relleno)


Ya, ya, es U2 y no Keane ni Coldplay ni Muse, pero yo soy pureta, ella no, somos diferentes.

Claro, no podía faltar One Love, Un amor que sangra, haz lo que debas hacer con la vida, ya me gustaba antes, por qué siempre buscar culpables.


Con un poco de sexo, porque es imprescindible y para subir audiencias:
"...Muchas veces te dije / que antes de hacerlo / había que pensarlo muy bien.
Que a esta unión de nosotros / le hacía falta carne y deseo también.
Que no bastaba / que me entendieras y que murieras por mí /
Que no bastaba / que en mis fracasos / yo me refugiara en ti.
Y ahora ya ves / lo que pasó / al fin nació / el tremendo cansancio/ que provoco ya en ti"



Ya va, ya van las guarrerías no españolas:



Bueno, bueno, música repetida de cantautor para apaciguar ánimos y descolocar raciocinios


...Con su letrita, claro, de Agustín García Calvo, que no se doblegó a las circunstancias, ilustrada con publicidad, Publicidad-II, le secret, el secreto, ángel o demonio, muy actual.
Libre te quiero,
como arroyo que brinca
de peña en peña.
Pero no mía.

Grande te quiero,
como monte preñado
de primavera.
Pero no mía.

Buena te quiero,
como pan que no sabe
su masa buena.
Pero no mía.
Alta te quiero,
como chopo que al cielo
se despereza.
Pero no mía.

Blanca te quiero,
como flor de azahares
sobre la tierra.
Pero no mía.
Pero no mía

ni de Dios ni de nadie
ni tuya siquiera.



El perseguidor
Te perseguiré siempre, toda tu vida. No, claro que no, no en tu puerta, donde estés, ni en tu espalda. No seas tan simple, tú no eres así. Estaré contigo en cada acto, en cada momento. Claro que sí, no te importará, disfrutarás y gozarás, viva la rebeldía y la libertad.

Pero, al acabar cada encuentro, cada pasión, cada jornada, apareceré en tu recuerdo. Como tú lo haces. Te condicionaré, involuntariamente.

No te preocupes, serás feliz, construirás tu vida, tu pareja, tu familia, tus deseos. Pero bajando el listón, eso sí, tu nivel hasta mí, por tu silencio. No es mi culpa, mi revancha, cuándo entenderás que yo no soy así, que sólo deseo lo mejor para ti. Será tu castigo, tu condena por haber decidido escapar de la realidad, por no querer ver las cosas como son, por no querer descubrir que la culpa no es siempre y sólo de los demás, que nunca es triste la verdad, lo que no tiene es remedio.



Vamos, por lo que leo, que el perseguidor viene a ser como la mosca cojonera, que tanto molesta cuando no debe y tan difícil es de eliminar... aunque nunca del todo.

Pero, ¿qué mejor final que con unas buenas risas? ¿Alguna mejor, más pura, que la de este niño ya nacido? Que sea feliz, que no le persiga ni el hombre del saco ni el perseguidor. Don't worry, be happy, "Mírame a mí, yo soy feliz. No te preocupes, sé feliz. Toma, aquí tienes mi número de teléfono. Cuando algo te preocupe, llámame. Te haré feliz. No te preocupes, sé feliz".

4 comentarios:

damiao dijo...

Moito bom o poste.
O diálogo é:
- Sabes quando é que percebi que estava apaixonada por ti?
- Hum... quando eu te fiz rir?
- Pelo contrário, quando me fizeste chorar...

Quando pare de chorar por ele, eu terei matado o amor, ela acredita, mas ainda é uma menina nisso.

Você tem que ir ver o filme logo, antes que seja tarde demais, os pinguins ficarão até sábado, como che passou com ela...


http://facesfacetas.blogspot.com/2010/03/bela-e-o-paparazzo.html

ourensan@ dijo...

Perdón polo plaxio, grazas polo comentario e a aportación.

Seica é unha sinxela historia de desamor, dun amor imposible. Non sei cómo remata, mas seguro que, acabe como acabe, non se enganan por egoísmo, para non deixar libre de todo a aquel con quen non quere estar o outro, o que se marcha.

Supoño que o paparazzi será quen cecáis, aínda que soio por un tempo, quede, además de coa pena, coa dúbida dos motivos da separación sen adeus, e a famosa, quedará feliz, vivindo a súa vida de star, rodeada de felicidade... que nunca lle encherá.

Eu gosto da honestidade do povo portugués, e prefiro chorar por unha pérdida que perder por medo a chorar por perder.

Arsenico dijo...

He leído como 10 veces esta entrada y cada vez veo matices nuevos. Me sorprendió mucho, es de lo más original que he leído este año. Enhorabuena, filosofo ourensano de la vida y del amor

Anónimo dijo...

Ta bom